Ze kennen elkaar nu een jaar of vier en hebben het naar hun zin. Haar vriend werkt in het magazijn van een of ander groot bedrijf.

Jolanda en haar vriend wonen niet samen. Dat willen ze niet. Ze wonen beiden nog bij hun ouders.

Rustig aan.

Jolanda is een zogenaamd Wajong-kind. Wajong staat voor: Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten.

Een mooie term: werk en arbeidsondersteuning. Wat is het verschil tussen werk en arbeid? Maar goed, het gaat om de ondersteuning.

Haar vriend is ook een Wanongere.

Deze ondersteuning geldt in veel gevallen ook een ondersteuning aan de werkgever , waardoor het interessant is een Wajongere in dienst te nemen. Niet verkeerd, maar wat zou het mooi zijn als de werkgever ook een steentje bijdraagt aan de hulp en ondersteuning. Maar dat maak ik weinig mee!

Beetje zwart-wit gedacht misschien, maar toch,  ik heb bij Jolanda nog nooit iets van wat voor ondersteuning dan ook gezien.

Op een avond komt Jolanda na haar werk bij mij staan. Dat doet ze wel vaker. Even om mij heen dreutelen, een grapje maken, of mij even laten schrikken.

Als ik dan net doe of ik enorm schrik, dan schatert ze het niet uit, maar lacht ze bescheiden.

Maar deze avond kijkt ze ernstig en na enig aarzelen zegt ze: “Mag ik Nico wat vragen?”

Ik kijk haar aan en zie dat het inderdaad ernst is. Ik zeg :”Wat is er?”

“Mijn buurvrouw is overleden en nu weet ik niet wat ik moet. Moet ik nu naar de begrafenis of kan ik een kaartje sturen?”

Een serieuze vraag.

Wajong. Jonggehandicapten. Wat is de handicap van Jolanda eigenlijk? Lichamelijk is ze te dik, maar wie niet tegenwoordig?

Geestelijk loopt ze wel wat achter, maar aan de andere kant: ze kan met een mobiele telefoon omgaan, beter als ik denk ik, ze heeft haar rijbewijs gehaald. Ze heeft een vriend.

Wat dan?

Ja, ze praat een beetje onduidelijk en ja, ze is niet bijster intelligent.

Ik ben geen psycholoog of psychiater, maar je ziet en merkt aan alles dat ze niet helemaal “normaal” is.

Ik probeer haar zo goed mogelijk advies te geven en vraag naar haar relatie met die buurvrouw, hoe ze met die buurvrouw omging, wat haar ouders doen en wat ze uiteindelijk zelf vindt.

Ze legt op een normale manier uit hoe ze met haar buurvrouw omging en hoe zij zelf vindt wat ze eigenlijk zou moeten doen.

Heel normaal en begrijpelijk.

Alleen, ik denk dat ze enorm onzeker is en eigenlijk alleen maar bevestiging nodig heeft van iemand anders, een volwassene, of iemand waarmee ze een band heeft op een of andere manier.

Deze keer was ik dat, het had ook de kok kunnen zijn, of de barjongen.

Maar jolanda ziet in mij een vriend.

Misschien wel omdat ik haar probeer te behandelen als ieder ander, als een volwaardig, waardevol persoon.

En waarom ook niet?

Jolanda, een lief meisje, aandoenlijk.

Ook zij is het leven begonnen met kruipen.

Heeft leren lopen, hardlopen en is misschien wel ergens vastgelopen.

Misschien is haar leefomgeving bepalend geweest. Vaak hoor je verhalen over de thuissituatie die je doen denken :”Ja, nou snap ik het”.

Konden we die thuissituaties maar begrijpen, of beter nog: verbeteren.

Ik kijk haar aan en zeg:”Als jij vind, dat je naar die begrafenis moet, dan moet je dat doen. Dan doe je het goed!”

Ze kijkt me aan en zegt:”Dankjewel”.

Zo eenvoudig kan het zijn: een luisterend oor en je maakt een mens even gelukkig. Je geeft even het gevoel, dat iedereen belangrijk is en iedereen waarde heeft. Iedereen doet er toe!

Design en lifestyle: ook voor mensen met een handicap!!

Nu heb ik het niet zo op politiek, omdat ik het steeds minder echt vind, maar dat is misschien een gevolg van het iets ouder worden.

Job Cohen, ik kende hem amper, had natuurlijk wel van hem gehoord als burgemeester van Amsterdam, maar hij kwam pas echt in mijn wereld toen hij in de landelijke politiek terecht kwam.

En dat was denk ik het begin van zijn politieke einde. Voor mij bewijst dat, of je nu links of rechts bent, dat als je tegenwoordig in de landelijke politiek wilt overleven, je uit ander hout gesneden moet zijn als Job Cohen.

Zoals al velen voor mij hebben beweerd: hij is te netjes, te vriendelijk, te beschaafd.

Derhalve noemt men hem nu ook saai, grijze muis, enzovoort.

Design in de politiek: is dat dan onbeschaafd?

Design in de politiek is naar mijn idee hoe je je gedraagt, hoe je je profileert.

Of is dat in dit geval dus een combinatie van Design met Lifestyle.

Of is het eigenlijk alleen maar lifestyle?

De lifestyle van Job Cohen verschilt denk ik nogal met die van bijvoorbeeld Wilders.

Beiden zullen het goed bedoelen, beiden hebben een eigen visie en beiden hebben een eigen manier van het uitdragen van hun idealen.

Ik weet wel dat je niet terug kunt in de tijd.

De freules, baronnen en dat soort prachtige types hebben we niet meer in de politiek, maar ook niet meer zo veel in onze samenleving.

En volksvertegenwoordigers behoren een afspiegeling te zijn van onze maatschappij.

Maar soms, soms verlang ik daar nog wel naar: die politici in jacquet en hoge hoed of lange robe die met een geaffecteerde stem hun politieke standpunten verdedigden.

Ze stonden misschien verder van het gewone volk dan de hedendaagse politici, maar hun design en dus hun lifestyle sprak tot de verbeelding, leidde veelal tot bewondering.

Respect is misschien het juiste woord.

Respect voor de ander, respect voor de medemens, respect voor jezelf.

Is dat niet een van de basisbestanddelen van design in ieders lifestyle: respect?

Misschien wat ver gezocht om de woorden design en lifestyle te gebruiken in combinatie met politiek.

Maar volgens mij is ons leven doordrongen van design en lifstyle en blijft dat niet beperkt tot designmeubels, designverlichting enzovoort.

Zoals al vaker gezegd: het hele leven is volgens mij design en lifestyle.

En voor een ieder is dat anders, ieder vult dat in op zijn of haar eigen manier.

Meneer Cohen: ik hoop dat u uw eigen lifestyle behoudt en dat u op een andere plaats, bijvoorbeeld thuis, uw idealen wel kunt verwezenlijken.

Op uw eigen nette en respectvolle manier!

Ik wens u veel succes.

Vogels die kwetteren, vogels die rauw krassen, vogels die piepen, vogels die zingen.

En dan kan ik niet ontkennen dat ik het gevoel heb daar een zeker patroon in te herkennen.

Nu ben ik geen Franciscus van Assisi, die met de dieren zou kunnen communiceren, maar toch denk ik dat de vogels wel met elkaar communiceren.

Dan komt uiteraard direct de volgende gedachte naar boven: “ Hoe verstaan ze elkaar dan? “

Maar ja, dat is een domme vraag, hoewel domme vragen niet bestaan, slechts domme antwoorden.

Maar toch: hoe kunnen ze elkaar verstaan, mochten ze elkaar kúnnen verstaan natuurlijk.

En is er sprake van verstaan, of is er sprake van een soort herkenning?

Of kwetteren ze maar een eind in de ruimte?

Af en toe hoor je een tortelduif, tenminste, aan het geluid meen ik een tortelduif te herkennen, die dichtbij ons huis in een boom zit.

En die tortelduif maakt een bepaald melodietje, wat hij of zij telkens herhaalt.

Dit wordt steeds afgesloten met een soort eindrefreintje van twee toontjes.

En direct daarop komt er van ver een antwoord, wat bestaat uit hetzelfde melodietje.

Dat moet toch een vorm van communicatie zijn?

Met tortelduiven hoor je het het gemakkelijkst vind ik, die communicatie.

Misschien vertellen ze elkaar waar voer ligt, of waar een kat op de loer ligt.

Misschien hebben ze het over onze kat? Nou, die maakt niet zoveel indruk meer denk ik.

De kleinere vogeltjes, meer de piepers zal ik maar zeggen, zijn een stuk moeilijker te volgen, behalve dat ene kleine piepertje.

Die twinkelt er vrolijk op los en ook hier meen ik een vorm van antwoord te ontdekken.

Maar daar zijn er veel meer van en die zijn, zoals gezegd, moeilijker te volgen.

Vogels die communiceren in de boom, hun huis, meestal tijdelijk.

Lifestyle van vogels zullen we maar zeggen: waar hebben ze het over?

Waar bestaat hun leven uit? Wat bepaalt hun lifestyle?

Een stadsmus leeft toch anders, slaapt anders, woont anders, dan een plattelandsvogel.

Een vogel in de tropen leeft en woont anders dan een vogel in de sneeuw.

Volgens mij wordt de lifestyle van vogels, net als die van de mensen,  mee bepaald door hun omgeving. En daar “praten” ze misschien wel over!

Kunnen ze net als mensen hun lifestyle zelf kleur geven? Ik denk van wel, al zal het niet bewust zijn.

Mensen kunnen hun lifestyle ook kleur geven en velen doen dat ook.

Alleen is het denk ik jammer, dat ook veel mensen zich er niet van bewust zijn.

De neiging bestaat, door het vele “massa-aanbod” om impulsief zaken voor in- of om ons huis te kopen en dan te denken van: “Mooi!”.

Is het wel mooi? Past het wel bij de rest van ons interieur ( of exterieur)?

Even verder kijken levert vaak veel mooiere dingen op. Even verder kijken en dan ontdek je veel meer aanbod, meer mogelijkheden, meer schoonheid!

Advies inwinnen van deskundigen is natuurlijk altijd goed.

Design en lifestyle: ga er bewust mee om, praat erover.Het geeft leuke en interessante gespreksstof.

Praat over je leven, praat over je lifestyle, want anders horen we niets anders dan gekwetter in de ruimte!

Over design valt genoeg te vertellen, maar het risico bestaat dat je dan telkens over een mooie lamp, of een ander mooi meubelstuk gaat verhalen en ik vind dat je nooit zo mooi de schoonheid van producten kunt uitdrukken als ze werkelijk zijn. Daar komt bij, dat wat de ene mens schoonheid vindt, de ander misschien wel als foeilelijk beschouwt.

Maar ja, een blog op een online designwinkel moet toch een beetje in relatie staan tot het onderwerp van de site. Dan kom ik op het tweede deel van de naam: lifestyle.

Is dat niet veel breder? Is daar niet veel meer over te vertellen, althans, veel meer boeiends?

Ieder heeft zo zijn eigen lifestyle en misschien kunnen we van elkaar leren als ik gewoon mijn ervaringen hieromtrent deel op deze site. Lijkt me wel leuk eigenlijk!

Want wat is lifestyle? Zijn dat de kleren die je koopt? Je meubels (daar gaan we weer), of is dat een geheel van leven, wonen, werken, voelen, liefhebben, kortom, alles wat een mensenleven bezig houdt?

Ik denk dat het heel breed is en leuk om over te schrijven. Wat houd je bezig? Wat houdt mij bezig?

Vaak zijn het kleine dingen, kleine dingen van alledag. En daar ga ik proberen over te schrijven, want uiteindelijk wordt een mensenleven bepaald door heel veel kleine dingen. Kleine dingen die het leven groot maken!

Dus begin ik met vandaag: 16 februari 2012. Een dag als alle andere.

Ik reed vanochtend om een uur of zeven over de weg Sneek-Leeuwarden.

Beetje miezerig, maar wel al een beetje minder donker  dan een week daarvoor.

En als je dan al rijdend om je heen kijkt zie je de natuur, half in de schemer, beetje mistig waardoor de koeien in het land geen poten lijken te hebben. En op zo’n moment krijg ik altijd een glimlach om m’n mond en denk: “Dit is het mooiste design wat er bestaat”.
Het design  van de natuur in al zijn facetten, groot en klein, daar kan geen mensendesign tegenop.

Op de achtergrond hoor ik het nieuws:” Akkoord gesloten over de HSL-lijn.”

En: “Vliegveld Groningen mag landingsbaan met 700 meter verlengen”.

Ach, ook belangrijk. Maar het haalt het niet bij koeien zonder poten, zoals op deze foto van Tom van Hell, koeien, grazend in de vroege mistige ochtend tussen Sneek en Leeuwarden.

En glimlachend rij ik naar huis.